Jul 272017
 

زندگی روزمره، زندگی تکراری هر روزه، خیال‌بافی، قصه‌پردازی و داستان‌سرایی را از یادمان برده است. کاری که به نظر می‌آید اجدادمان در آن بیش از ما مهارت کسب کرده بودند. حال ما، مردم روزگار مدرن، در یک دور باطل افتاده‌ایم. به این ترتیب که با از دست دادن توانایی قصه‌پردازی، زندگی‌مان بی‌روح‌تر شده است، در نتیجهِ آن توانایی قصه‌پردازی‌مان را بیش از پیش از دست داده‌ایم. زندگیِ انسانْ بدونِ قصه‌پردازی، خیال‌بافی و داستان‌سرایی، زندگی تختِ بدونِ هیجانِ خاکستری‌ای است.

 Posted by at 1:18 pm
Jul 092017
 

شاید نوشتن علاجی باشد بر رنج‌های آدمی …، شاید!

 Posted by at 1:37 pm
Jun 162017
 

جدیدا از توییتر بیشتراستفاده می‌کنم و گاه‌گاهی پستی هم در آنجا می‌گذارم. از آنجایی‌که برای اینجا (یعنی وبلاگم) اصالت بیشتری قائل هستم، اگر پست توییتر متنی باشد که بخواهم بماند سعی می‌کنم اینجا هم با برچسب Twitter بگذارمش. قاعدتا این طور پست‌ها با حال و هوای توییتر و خیلی مختصر نوشته‌شده‌اند.

کلا با وجود اینکه این روزها شبکه‌های اجتماعی مخاطبان بیشتری از وبلاگ‌ها دارند، ولی شخصا ماندگاری وبلاگ‌ها را بیشتر می‌دانم. اگر فردی می‌خواهد برای مدتی طولانی بنویسد، وبلاگ فرم بهتری برای انتقال نظراتش است. البته متناسب با شرایط مختلف می‌شود مطالب وبلاگ را در شبکه‌های مختلف هم‌خوان کرد. از مزیت‌های دیگر وبلاگ این است که امکان آرشیو و جستجو کردن مطالب در آن راحت‌تر از شبکه‌های اجتماعی‌ست. خلاصه کلام اینکه همانطور که بالا گفتم برای وبلاگ اصالت خیلی بیشتری قائل هستم.

 Posted by at 5:32 pm
Jun 142017
 

متاسفانه امروز صبح، در نوزدهمین سحر ماه رمضان، مادربزرگ نعیمه از دنیا رفت. در این چند ماه گذشته سه نفر از پدربزرگ و مادربزرگ‌های‌مان را از دست داده‌ایم و از هشت نفر فقط دو نفرشان پیش ما هستند. با این رفتن‌ها، آدم احساس می‌کند بخشی از رابطه‌اش با دنیا و علت حضورش را در اینجا از دست داده است. خدا همه‌شان و همه‌مان را مورد آمرزش و رحمت خاص خودش قرار دهد. ممنون می‌شوم برای شادی روح‌شان دعا کنید.

 Posted by at 7:01 pm
Jun 032017
 

چندوقتی‌ست که احساس می‌کنم باید صحبت‌هایی «در مدحِ تئوری» در دانشکده انجام شود و دنبال ایده‌های مناسب برای این کار می‌گردم. احساس می‌کنم که مباحث «تئوری» از محبوبیت و احترام لازم در سطح دانشکده و بین دانشجوها (چه دانشجویان کارشناسی و چه دانشجویان تحصیلات تکمیلی) برخوردار نیستند. همچنین علوم پایه به طور عام و ریاضیات به طور خاص، آن طور که باید در نظر بچه‌های کامپیوتر مهم نیستند. با اینکه بنیان اصلی رشته کامپیوتر بر ریاضیات قرار گرفته است، ولی نمی‌دانم چرا اکثر دانشجوها از آن فراری هستند؛ شاید اهمیت و زیبایی‌های آن را نمی‌بینند. به هر حال با این دغدغه‌ها، به سخنرانی تدِ «Cedric Villani» برخوردم که توصیه می‌کنم حتما آن را ببینید:

What’s so sexy about math?

 Posted by at 12:53 am
Jun 022017
 

روایت‌های دوستی را می‌خواندم… در لابلای نوشته‌اش اشاره‌ای داشت به آدمی که به نظرش چند برابر سنش زندگی کرده بود! این نعمت خیلی بزرگی‌ست که کسی چنان زندگی کند که گویی چند برابر سن واقعی‌اش زندگی کرده، کوله‌بار تجربه اندوخته و پخته شده باشد.

متاسفانه اکثر آدم‌هایی که می‌شناسم «خیلی کمتر» از سن‌شان زندگی کرده‌اند!

 Posted by at 3:01 am
May 182017
 

۱- فردا در انتخابات «ریاست جمهوری» و «شوراها» شرکت خواهم کرد.

۲- چهار سال پیش در چنین روزهایی دلایل خودم را برای رای دادن به روحانی نوشته‌بودم (در راستای شرکت «سیاست‌ورزانه» در انتخابات فردا). وقتی امروز، بعد از چهار سال، آن دلایل را می‌خواندم از اینکه «سیاست‌ورزانه» در انتخابات قبل شرکت کرده بودم و به روحانی رای داده بودم، بسیار راضی بودم!

۳- با در نظر گرفتن شرایط و مشکلات سر راهِ دولت، عملکرد روحانی و تیم همراهش در طی این چهار سال در جمع «خیلی خوب» بوده است. وقتی انتظارات خودم را در چهارسال پیش می‌خوانم و می‌بینم که شرایط کشور خیلی بهتر از انتظارات من پیش رفته، خدا را شکر می‌کنم و بر ادامه همان مسیر مصمم‌تر می‌شوم.

۴- از مهم‌ترین دلایلی که به روحانی رای می‌دهم، بازگرداندن «عقلانیت» و «اعتدلال» به مجموعه اجرایی کشور است. همچنین «متخصصین امور» کم‌کم ارج از دست رفته‌شان را در سطوح اجرایی کشور پیدا می‌کنند و همین امر «امید» به اینکه جهتِ کلیِ حرکت کشور به‌سامان‌ترْ پیش رود را افزایش می‌دهد‌‌. ما به عنوان یک «ملت»، به «امید» نیازمندیم. واقعا احساس می‌کنم عمکرد دولت روحانی باعث ایجاد جوانه‌های امید در بخش‌های مختلف جامعه شده است و از جوانه‌هایی که چهار سال قبل وجود داشتند تا حد خوبی محافظت کرده است.

۵- فردای انتخابات هر کسی آرای بیشتری کسب کند رییس جمهور «همه مردم ایران» خواهد بود. من به عنوان یک شهروند، مستقل از اینکه کاندیدای مورد نظرم رای بیاورد یا نه، تلاش می‌کنم تا در مواقعی که فکر می‌کنم لازم است و پای «منافع ملی» در میان است پشتیبانش باشم. در بقیه موارد هم از «منتقدان جدی‌اش» خواهم بود زیرا که می‌دانم اگر قدرت «نقد» نشود فاسد خواهد شد.

۶- آخر اینکه برای افرادی که به کسی غیر از روحانی رای می‌دهند، هرچند که فکر می‌کنم اشتباه می‌کنند، احترام قائل هستم. بنابراین مستقل از اینکه به چه کسی رای می‌دهم/می‌دهید، دوستی‌های‌مان فردای انتخابات تغییری نخواهند کرد! 🙂

به امید آینده‌ای بهتر

#تا_۱۴۰۰_با_روحانی

 Posted by at 8:39 pm